ถ้าถามว่าสัญญาณ ‘การเสียว’ และ ‘การเสร็จ’ ของเพศไหนอ่านง่ายกว่ากัน ร้อยทั้งร้อยคงตอบว่าผู้ชาย เพราะทั้งสื่อและเพศศึกษาในโรงเรียนต่างปูมาให้เห็นภาพชัด
ปัญหาคือไม่ใช่แค่ลักษณะทางกายภาพเท่านั้น ที่เอื้อให้คนมีจู๋ (ซึ่งจริงๆ ไม่ได้มีแค่ผู้ชาย) แสดงออกได้ชัดกว่า แต่เพราะวัฒนธรรมส่วนใหญ่มักไม่อนุญาตให้คนมีจิ๋ม (เช่นเดียวกันคือไม่ได้มีแค่ผู้หญิง) ได้แสดงออกผ่านทางไหนเลยด้วย เราๆ ก็เลยยิ่งรู้สึกว่า ‘ความเง่น’ ของผู้หญิงอ่านยากเข้าไปใหญ่ แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่า ความต้องการเหล่านี้สมควรถูกละเลย
มนุษยชาติเก่งกาจพอจะศึกษาสิ่งที่มองไม่เห็น จับต้องไม่ได้ และมีความซับซ้อนสูงอยู่แล้ว เรารู้จักปรากฏการณ์ระดับควอนตัมแม้ไม่เคยเห็นกับตาตัวเอง เราตั้งหน้าตามหาเบาะแสเรื่องสสารมืดในจักรวาลแม้ไม่เคยจับต้องมันได้ ลำพังแค่ออกแบบผลิตภัณฑ์ส่งเสริม ‘ความเสว’ ที่ปลอดภัยและตอบโจทย์คนมีจิ๋มคงไม่เหลือบ่ากว่าแรงเท่าไรหรอกใช่ไหม
คำตอบ ณ วันนี้ดูเหมือนจะยังเป็น ‘ไม่’
สถิติจากมหาวิทยาลัยแชปแมน (Chapman University) สหรัฐฯ ชี้ชัดว่า ผู้มีเพศกำเนิดหญิงโดยเฉลี่ยยังคงถึงจุดสุดยอดน้อยกว่าผู้มีเพศกำเนิดชาย ไม่ว่าเพศวิถี (Sexual Orientation) ของเจ้าตัวจะเป็นแบบไหน ประชากรกลุ่มที่ถึงจุดสุดยอดมากที่สุด คิดเป็น 95% คือชายรักต่างเพศ (ชอบผู้หญิง) ส่วนกลุ่มที่น้อยที่สุด คิดเป็นเพียง 65% คือหญิงรักต่างเพศ (ชอบผู้ชาย)
ยิ่งไปกว่านั้น คนมีจิ๋มที่สามารถถึงจุดสุดยอดได้ผ่านการสอดใส่อย่างเดียว เอาเข้าจริงมีแค่ประมาณ 30% เท่านั้น อีก 70% จำเป็นต้องอาศัยการกระตุ้นคลิตอริสร่วมด้วยจึงจะเสร็จได้ แต่แม้จะรู้เรื่องนี้กันมานานแล้ว สัดส่วนเซ็กซ์ทอยสำหรับใช้กับจิ๋มในปัจจุบันก็ยังคงเน้นทรงแท่งเป็นส่วนใหญ่ เพราะประวัติศาสตร์การออกแบบผลิตภัณฑ์เพื่อสุขภาวะทางเพศตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน มักตั้งต้นจากภาพจำเพศสัมพันธ์ใต้กรอบชายหญิง (Heteronormativity) ซึ่งมีการสอดใส่เป็นศูนย์กลาง (Penetration-Centric)
โจทย์เรื่องความเสียว
นานมาแล้วที่วงการวิทยาศาสตร์และการแพทย์ตะวันตกแทนค่าความเสียวของผู้หญิง ว่าเป็นความเสียวของผู้ชายเวอร์ชันย่นย่อ กล่าวคือรวม ๆ แล้วทั้งสองเพศรู้สึกเสียวระหว่างเพศสัมพันธ์เหมือนกัน แต่ผู้หญิงรับรู้ความเสียวไม่ดีเท่าผู้ชาย
มีการสันนิษฐานกันไปต่างๆ นานาว่า ในเมื่อผู้ชายถึงจุดสุดยอดระหว่างที่องคชาตสอดใส่ในช่องคลอด ผู้หญิงปกติๆ ก็ควรจะถึงจุดสุดยอดแบบเดียวกันได้ คนไหนทำไม่ได้ก็แปลว่าพวกเธอ ‘ชำรุด’ หนึ่งในผู้สนับสนุนทฤษฎีนี้คือซิกมุนด์ ฟรอยด์ (Sigmund Freud) เจ้าทฤษฎีจิตวิเคราะห์คนดัง
เขตกระตุ้นกำหนัดหลักในเด็กหญิงคือคลิตอริส เมื่อเริ่มโตเป็นผู้หญิงเต็มตัว จะมีการถ่ายโอนโซนไวต่อสิ่งเร้าทางเพศ (Erogenous Zone) จากคลิตอริส (Clitoris) ไปยังช่องคลอด หากถ่ายโอนสำเร็จก็ถือว่าผู้หญิงได้เปลี่ยนเขตความรู้สึกทางเพศหลักสำหรับกิจกรรมทางเพศในอนาคตของพวกเธอไปแล้ว — ซิกมุนด์ ฟรอยด์ จากหนังสือ ความเปลี่ยนแปลงในวัยแรกรุ่น (The Transformation of Puberty)
ปัจจุบันทฤษฎีพวกนี้จะถูกหักล้างไปแล้ว เพราะวิจัยสมัยใหม่ยืนยันตรงกันว่า ศูนย์รวมเส้นประสาทรับความรู้สึกทางเพศที่สำคัญที่สุดของผู้หญิงไม่ใช่ช่องคลอด แต่เป็นคลิตอริสต่างหาก คนที่เฉยๆ กับการสอดใส่ หรือกระทั่งไม่ชอบ จึงไม่ได้ผิดปกติแต่อย่างใด เสียวของเราแค่ไม่เท่ากันก็เท่านั้น
แต่ค่านิยมยึดจู๋เป็นศูนย์กลางที่ปลูกฝังมาจากวิทยาศาสตร์ล้าสมัยเหล่านี้ ยังคงฝังรากลึกและครอบงำกรอบความคิดในหลายๆ วงการ ตั้งแต่แวดวงวิจัย ไปจนถึงแวดวงออกแบบผลิตภัณฑ์เพื่อความสุขทางเพศ (Product Design and Sexual Wellness)
อ้างอิงจากวิจัย ออกแบบเซ็กซ์ทอยแบบไม่ติดกรอบเพศ: ถอดบทเรียนจากการแบ่งเพศเซ็กซ์ทอยผ่านมุมมองนักออกแบบ (The Non-cis Approach to Sex Toys: Understanding the Gendering of Sex Toys from a Design Perspective) มายาคติเชิงโครงสร้างที่สั่งสมมาส่งผลให้เกิด ‘กรอบล่องหน’ บางอย่างในการออกแบบอุปกรณ์ เช่น
- ยึดติดกับรูปทรงแท่ง (Phallic): อย่างที่ได้เกริ่นไปแล้วว่า มีคนมีจิ๋มเพียงหยิบมือเท่านั้นที่สามารถเสร็จได้ด้วยการสอดใส่เพียงอย่างเดียว แต่สัดส่วนเซ็กซ์ทอยสำหรับใช้กับจิ๋มกลับเน้นทรงแท่งเป็นส่วนใหญ่ ซึ่งบดบังโอกาสในการสำรวจความสุขที่หลากหลายและเหมาะสมกับสรีระจริงของผู้ใช้
- แบ่งหมวดหมู่ด้วยระบบสองเพศ (Binary Gendering): สินค้ามักถูกจำแนกอย่างตายตัวว่าเป็นของผู้ชายหรือผู้หญิง ผ่านการใช้สีสัน คอนเซปต์ ชื่อสินค้า ไปจนถึงการแบ่งโซน เช่น การใช้สีชมพูหรือม่วง และชื่อที่ฟังดูอ่อนหวานสำหรับผู้หญิง ส่วนสีดำหรือน้ำเงินเข้ม และชื่อสไตล์เทคเท่ๆ สงวนไว้ใช้กับสินค้าผู้ชาย การจัดหมวดหมู่เช่นนี้ไม่เพียงแต่สร้างความรู้สึกแปลกแยกแก่ผู้ใช้ แต่ยังบดบังข้อมูลสำคัญที่พวกเขาควรรู้จริงๆ เช่น ฟังก์ชันใช้งาน คุณสมบัติของวัสดุพื้นผิว ไปจนถึงอวัยวะหรือสรีระที่อุปกรณ์รองรับได้ ซึ่งจำกัดความเป็นไปได้ในการใช้ผลิตภัณฑ์ให้แคบลงอย่างน่าเสียดาย
- เน้นความเสียวของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเท่านั้น: อุตสาหกรรมเซ็กซ์ทอยกระแสหลักออกแบบโดยแบ่งผู้ใช้เป็นสองแบบคือผู้ให้และผู้รับ ผลปรากฏว่าในหมู่ผู้ใช้ที่มีจิ๋ม ฝั่งผู้ให้มักต้องถือบทบาทบนเตียง (Sexual Script) ที่ตามขนบเดิมเป็นของผู้ชายอย่างการรุก เล้าโลม สอดใส่ ขยับเข้าออก โดยเน้นสร้างความสุขให้ฝ่ายรับ และละเลยความเสียวของตัวเองไปโดยปริยาย เพราะแม้กางเกงทอม (Strap-On) แบบมาให้รับบทผู้ชาย และทำส่วนต่อขยายทำมาเป็นรูปจู๋แล้ว แต่เครื่องเพศของเจ้าตัวก็ยังเป็นจิ๋ม ซึ่งไม่สามารถเสร็จได้จากการเสียดสีและโดนบีบรัดอย่างเดียวเหมือนจู๋
- ยึดการถึงจุดสุดยอด (Orgasm) เป็นเป้าหมายเดียว: ดังที่เออร์ซูลา เค. เลอกวิน (Ursula K. Le Guin) นักเขียนไซไฟหญิงดีกรีรางวัล เคยว่าไว้ “การมีจุดหมายให้มุ่งไปนั้นเป็นเรื่องดี แต่เรื่องระหว่างทางก็เปี่ยมความหมายไม่ต่างกัน” นี่เป็นแนวคิดที่ฟังดูพื้นฐานมาก แทบจะพูดได้ว่าทุกคนคงเคยได้ยินคำคมเวอร์ชันอื่นอีกมากมายที่ความหมายใกล้เคียงกับโควตนี้ แต่มีนักออกแบบเซ็กซ์ทอยน้อยรายที่จะคำนึงถึงแง่มุมนี้ เห็นได้จากการที่เซ็กซ์ทอยกระแสหลักอย่างไวเบรเตอร์ (Vibrator) ที่ยังคงออกแบบโดยเน้นความแรง ความเร็ว และรูปแบบการกระตุ้นซ้ำๆ เน้นให้กระบวนการเล้าโลม (Foreplay) ผ่านไปไวที่สุด
ซีนา มาร์เปกัน (Zina Marpegan) นักออกแบบชาวอาร์เจนตินาเจ้าของวิจัยชิ้นนี้เสนอว่า ในการจะออกแบบเซ็กซ์ทอยที่ตอบโจทย์คนมีจิ๋ม คนในแวดวงสุขภาวะทางเพศควรสลัดมายาคติเหล่านี้ให้หลุด แล้วเปลี่ยนระบบการหมวดหมู่และทำการตลาดเสียใหม่ ให้เน้นตามฟังก์ชันและกายวิภาค (Function and Anatomy-Based) เลิกบอกว่าทอยชิ้นไหนเป็นของ ‘ท่านชาย’ หรือ ‘คุณผู้หญิง’ เปลี่ยนมาชูฟังก์ชันการทำงานเป็นหลัก เช่น สั่น ดูด เขี่ย หมุน สอดใส่ ทำความอุ่น หรือเชื่อมไวฟายใช้งานระยะใกล้ได้
หรือไม่เช่นนั้นก็แบ่งตามสรีระร่างกายที่เหมาะกับอุปกรณ์ไปเลย ว่าออกแบบมาให้เหมาะใช้กับคลิตอริส จู๋ รูก้น หัวนม ปาก หรือใช้สวมใส่เป็นชุดคอสตูม ซึ่งจะลดการผลิตซ้ำความเข้าใจผิดๆ ว่าทอยแบบไหนเหมาะสมกับคนเพศไหนเพียงเพศเดียว เช่น ไม่ได้มีแต่ผู้หญิงที่ชอบให้เล่นหัวนม ส่วนผู้ชายที่ชอบสอดใส่ทางก้นก็ไม่ได้หมายความว่าเป็นเกย์ เพื่อให้ทุกคนเข้าถึงความเสียวในแบบที่ต้องการได้อย่างปลอดภัยและเท่าเทียม
โจทย์เรื่อง Safe Sex
ถัดจากเรื่องความสุข อีกมิติหนึ่งที่สุขภาวะทางเพศคนมีจิ๋มยังถูกมองข้ามหนักไม่แพ้กันคืออุปกรณ์ป้องกัน ไม่ว่าจะเป็นประเภทที่ป้องกันการตั้งครรภ์เพียงอย่างเดียวอย่างยาคุมกำเนิด หรือประเภทที่ป้องกันโรคติดต่อได้ด้วยอย่างถุงยางอนามัยค่านิยมชายเป็นใหญ่
- การผลักภาระและผลข้างเคียงทางร่างกายให้ผู้หญิง: เทคโนโลยีการคุมกำเนิดส่วนใหญ่มุ่งเป้าไปที่การจัดการและควบคุมร่างกายของผู้หญิงเป็นหลัก ไม่ว่าจะเป็นยากิน ยาฉีด ยาฝัง หรือห่วงอนามัย (Intra Uterine Device : IUD) ปัจจุบันผู้หญิงจึงยังต้องเป็นฝ่ายแบกรับผลข้างเคียงทางกายภาพและอารมณ์อยู่เพียงฝ่ายเดียว เพราะตัวยาและอุปกรณ์เหล่านี้ล้วนมีผลข้างเคียงเชิงกายภาพ ทำให้อารมณ์แปรปรวน ฮอร์โมนเปลี่ยน น้ำหนักพุ่ง หรือกระทั่งความต้องการทางเพศลดลง
ขณะที่นวัตกรรมยาคุมกำเนิดสำหรับผู้ชายกลับพัฒนาออกมาช้ามาก แม้จะมีโมเดลที่สามารถนำไปวิจัยพัฒนาต่อได้ แต่อัตราการลงทุนกับผลิตภัณฑ์ไม่กระเตื้อง เพราะมองว่าผลข้างเคียงต่อร่างกายผู้ชายมีมากเกินไป (น่าสนใจที่ผลข้างเคียงดังกล่าวฟังดูคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก เช่น อารมณ์แปรปรวน ฮอร์โมนเปลี่ยน น้ำหนักพุ่ง หรือกระทั่งความต้องการทางเพศลดลง) - อุปกรณ์ป้องกันโรคที่ยึดรูปทรงจู๋เป็นศูนย์กลาง: ถุงยางอนามัยนับเป็นอุปกรณ์ป้องกันที่นิยมใช้กันมากที่สุด เพราะหากใช้อย่างถูกวิธี นอกจากคุมกำเนิดได้แล้วยังป้องกันโรคติดต่อทางเพศ (Sexually Transmitted Diseases : STD) ได้สูงสุดถึง 98% อีกด้วย ปัญหาคือถุงยางอนามัยประเภทที่หาซื้อได้ง่ายกว่า 99% เป็นถุงยางสวมใส่ภายนอก (External Condom) ที่ใช้สำหรับสวมบนจู๋เท่านั้น นั่นหมายความว่า หากเหล่าคนมีจิ๋มต้องการมี Safe Sex ด้วยกันเองโดยไม่มีจู๋อยู่ในสมการ อุปกรณ์ที่พวกเขาต้องการจะคิดเป็นเพียงราวๆ 1-11% ของส่วนแบ่งตลาด (อ้างอิงจากสถิติของบริษัทวิจัยการตลาด Sky Quest และ Grand View Research) ยกตัวอย่างผลิตภัณฑ์ เช่น
- ถุงยางภายใน (Internal Condom) ที่ใช้สวมใส่เอาไว้ในช่องคลอด นอกจากจะหาซื้อได้ยากมากแล้ว ยังมีราคาต่อชิ้นสูงกว่าถุงยางผู้ชายประมาณ 2-4 เท่า
- แผ่นยางกั้นน้ำลาย (Dental Dam) แผ่นยางรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่หลายคนอาจคุ้นตาจากการไปทำฟันที่คลินิก อันที่จริง Dental Dam เป็นผลิตภัณฑ์ที่ไม่ได้ออกแบบมาสำหรับกิจกรรมทางเพศด้วยซ้ำ แต่เนื่องจากปัจจุบัน แทบไม่มีเครื่องมือป้องกันระหว่างออรัลเซ็กซ์ (Oral Sex : การใช้ปาก) ที่ใช้กับจิ๋มได้เลย ในกลุ่มคนมีจิ๋มจึงมีการหยิบเอาเครื่องมือทางการแพทย์มาประยุกต์ใช้ และคงเพราะแบบนี้เอง แม้จะใช้แก้ขัดได้ แต่ผู้ใช้ส่วนมากมองว่า Dental Dam ไม่ตอบโจทย์การใช้งานจริง เพราะไม่มีกลไกยึด หลุดง่าย ต้องจับเอาไว้ตลอดเวลา
- ถุงยางนิ้ว (Finger Cot) ประสบปัญหาเดียวกับ Dental Dam คือส่วนมากไม่ได้ออกแบบมาเพื่อเซ็กซ์ วัสดุพื้นผิวจึงมีพื้นผิวที่ก่อแรงเสียดทานสูง มีสารก่อภูมิแพ้ ขนาดไม่หลากหลายทำให้เลือดนิ้วหยุดเดิน เป็นเหน็บชาได้ง่าย
เพื่อก้าวข้ามข้อจำกัดเชิงโครงสร้างและมายาคติเดิมๆ ทั้งในเรื่องความสุขและความปลอดภัย วงการออกแบบเทคโนโลยีสุขภาวะทางเพศ (Sex Tech) ยุคใหม่จึงเริ่มผลักดันแนวคิด หลักการออกแบบอย่างเท่าเทียม (Universal Design) ซึ่งเน้นการมีส่วนร่วมของผู้ใช้ (Co-Creation) ในขั้นตอนออกแบบ ทั้งอุปกรณ์เพื่อความปลอดภัยจากถุงยางอนามัย ไปจนถึงอุปกรณ์เพื่อความสุขทางเพศอย่างเซ็กซ์ทอย
การคิดเรื่อง Universal Design ให้อุปกรณ์ต่างๆ สอดรับเงื่อนไขที่หลากหลาย ไม่ได้ช่วยแค่คนมีจิ๋มเพียงเท่านั้น แต่ยังครอบคลุมไปถึงเพศวิถีที่หลากหลาย ร่างกายที่หลากหลาย เช่น ผู้พิการ ผู้มีภาวะแคระ ผู้มีภาวะเพศกำกวม (Intersex) แล้วสุดท้าย ผลประโยชน์ก็สามารถวนมาตกกับชายรักต่างเพศที่ไม่ได้มีเงื่อนไขเฉพาะใดๆ ได้ด้วย เช่น อุปกรณ์มีความ Ergonomic (ถูกหลักสรีรศาสตร์มากขึ้นและเสี่ยงบาดเจ็บจากการใช้น้อยลง) มากขึ้น หรือผู้ชายมีโอกาสสำรวจรสนิยมทางเพศได้กว้างและลึกซึ้งขึ้น เนื่องจากไม่ต้องเผชิญการตีตราจากหมวดหมู่ของอุปกรณ์
สถานการณ์ปัจจุบัน ขณะที่ต่างประเทศเริ่มถกเถียงเรื่อง Universal Design เพื่อให้ทุกคนเสียวได้อย่างเท่าเทียม ในประเทศไทย เซ็กซ์ทอยทุกประเภทยังคงถูกจัดเป็น ‘สินค้าลามกอนาจาร’ และ ‘ของต้องห้าม’ ผิดกฎหมายตามมาตรา 287 แห่งประมวลกฎหมายอาญา ตลอดจนมาตรา 244 และ 246 แห่งพรบ.ศุลกากร พ.ศ. 2560 เนื่องจากเป็นอันตรายต่อสังคมและศีลธรรมอันดีงาม
นอกจากประเด็นการออกแบบความเสียวที่ไม่เป็นไปตามหลัก Universal Design คนไทยจึงยังมีเรื่องเสียวโดนโทษปรับ และเสียวมีประเด็นให้ชาวบ้านเอาไปนินทา แค่เพราะซื้อเซ็กซ์ทอยให้ต้องกังวลด้วย
เสียวของเราแค่ไม่เท่ากันจริงๆ
